eMamaRodzinaWszystko dla dzieciPies dla dzieci - jak wybrać rasę idealną dla rodziny?

Pies dla dzieci – jak wybrać rasę idealną dla rodziny?

Dobry pies dla dzieci ma spokojny i przewidywalny charakter, a modna rasa niczego tu nie załatwia. Liczy się to, jak zwierzę reaguje na pisk, niezgrabny dotyk i bieganie po pokoju. Wybór zmieniają też wielkość psa, wiek dziecka i to, czy weźmiesz szczeniaka, czy dorosłego psa. Rasa daje tylko skłonności, a o wspólnym życiu decyduje konkretny pies.

Jaki powinien być pies dla dziecka?

Dla dziecka najlepszy jest pies przewidywalny, cierpliwy i odporny na domowy chaos. Ładny wygląd i modna rasa niczego tu nie załatwiają. Liczy się to, jak pies reaguje, gdy w domu robi się głośno i ciasno.

Po tych cechach ocenisz każdą rasę i każdego psa:

  • Stabilny temperament – na nagły ruch dziecka pies tylko unosi głowę albo się odsuwa. Nie podskakuje i nie szczeka.
  • Umiarkowany poziom energii – po spacerze pies wraca na posłanie. Nie nakręca się, gdy dzieci gonią się po pokoju.
  • Tolerancja dotyku i hałasu – gdy dziecko piśnie mu przy uchu albo niezgrabnie pociągnie za ucho, pies odchodzi zamiast warczeć.
  • Łatwość szkolenia – pies szybko uczy się komendy „zostaw” i nie porywa kanapki, którą maluch upuścił na podłogę.
  • Słaby instynkt łowiecki – biegnące dziecko i turlająca się piłka nie wywołują pogoni ani łapania zębami za nogawkę.

Wiele z tych skłonności wynika z pierwotnego przeznaczenia rasy. Psy pasterskie mają potrzebę zaganiania, myśliwskie idą za zapachem, a stróżujące pilnują terytorium. Rasy wyhodowane do towarzystwa mają zwykle najniższe popędy i najłatwiej znoszą domowy zgiełk, z wyjątkiem miniatur z charakterem, takich jak chihuahua. Te cechy będą miarą dla każdej rasy opisanej dalej.

Te rasy psów najczęściej sprawdzają się w rodzinach z dziećmi

Te rasy mają dobrą opinię w rodzinach. Pamiętaj jednak, że nawet najłagodniejszemu psu kończy się cierpliwość, gdy dziecko go szarpie. Przy każdej rasie znajdziesz charakter, pasującą rodzinę i jedno „ale”.

Golden retriever i labrador dla aktywnej rodziny

Golden retriever i labrador są łagodne, chętnie się uczą i lubią bawić się z dziećmi. Dorosły pies ma 51–62 cm w kłębie i waży zwykle 25–36 kg. Każdego dnia potrzebuje półtorej do dwóch godzin ruchu. Obie rasy pasują do aktywnej rodziny, która lubi długie spacery i wyjazdy za miasto. Ale młody labrador bywa niezgrabny i silny jak na swój wiek, więc przy maluchu trzeba go prowadzić konsekwentnie. Oba psy łatwo tyją, dlatego smaczki od dzieci wliczasz do dziennej porcji.

Cavalier king charles spaniel dla spokojnego domu

Cavalier king charles spaniel to mały, czuły pies, który dobrze czuje się w mieszkaniu i przy starszych, spokojnych dzieciach. Waży 6–8 kg i ma około 30 cm w kłębie. Wystarczy mu godzina spokojnych spacerów dziennie, podzielona na kilka wyjść. Pasuje do domu, w którym ktoś jest przez większość dnia, bo źle znosi samotność. Ale jest delikatny i nie nadaje się do szarpanych zabaw. Rzetelny hodowca sam pokazuje dokumentację zdrowia rodziców.

Beagle dla dzieci, które kochają podwórko

Beagle to wesoły, odporny pies średniej wielkości: ma 33–40 cm w kłębie i waży 10–15 kg. Potrzebuje co najmniej półtorej godziny ruchu dziennie, najlepiej z węszeniem. Sprawdzi się przy dzieciach, które kochają podwórko i zabawy na dworze. Ale ma silny instynkt łowiecki i bywa uparty, więc w tych dwóch cechach odstaje od psa idealnego dla dziecka. Bywa też głośny. Bez solidnego treningu przywołania nie zawsze wraca, gdy złapie trop.

Berneński pies pasterski i nowofundland dla rodziny z ogrodem

Berneński pies pasterski i nowofundland mają opinię „łagodnych olbrzymów” i są cierpliwe wobec dzieci. Berneńczyk waży 40–50 kg, a nowofundland 54–68 kg. Wystarczy im około godziny spokojnego ruchu dziennie, bo źle znoszą upał i intensywny wysiłek. Pasują do rodziny z domem i ogrodem. Ale potrzebują przestrzeni, regularnego czesania gęstej sierści i dorosłego, który utrzyma je na smyczy.

Jack russell terrier dla starszego dziecka

Jack russell terrier to mały, ale bardzo energiczny i uparty terier. Waży 5–7 kg, a codziennie potrzebuje około dwóch godzin ruchu i zadań dla głowy. Pasuje do nastolatka, który chce z psem trenować, biegać i uczyć go sztuczek. Ale do domu z maluchem się nie nadaje, bo bywa niecierpliwy i szybko reaguje na szarpanie.

Czy dla dziecka lepszy jest mały, czy duży pies?

Mała dziewczynka stoi na trawie obok małego, średniego i dużego psa

Przy małym dziecku najbezpieczniejszy bywa zwykle pies średni. Wytrzyma przypadkowe potknięcie się dziecka i sam nie przewróci malucha w biegu. Skrajne wielkości mają swoje zalety, ale niosą też inne ryzyko:

  • Rasy małe – do około 10 kg. Zmieszczą się w każdym mieszkaniu. Łatwo jednak zrobić im krzywdę, np. upuszczając je z rąk. Wystraszony pies może się bronić.
  • Rasy średnie – około 10–25 kg. Znoszą potknięcia dziecka i niezgrabny dotyk, choć młody pies potrafi podskoczyć i podrapać przy powitaniu.
  • Duże i olbrzymie rasy – powyżej 25 kg. Zwykle spokojnie znoszą zaczepki, ale wymagają siły na smyczy i miejsca. W zabawie mogą przewrócić malucha.

Kiedy mały pies mimo to ma sens? Wtedy, gdy dziecko jest już starsze i spokojne, a rodzina mieszka w bloku, w którym duży pies się nie zmieści. Małe rasy, które dobrze znoszą takie warunki, znajdziesz poniżej.

Małe rasy psów dla dzieci, które odnajdą się w bloku

W bloku liczy się nie tylko metraż. Ważne są też szczekliwość, potrzeba ruchu i to, czy pies zniesie windę, klatkę schodową i sąsiadów za ścianą. Większość małych ras towarzyszących to psy z włosem, który trzeba regularnie czesać.

Te rasy dobrze odnajdują się w mieszkaniu z dzieckiem:

  • Maltańczyk – 3–4 kg. Wystarczą mu 2–3 spokojne spacery dziennie. Źle znosi też długie godziny samotności.
  • Bichon frise – 5–7 kg. Rzadko szczeka. Jego puszystą sierść strzyże się u groomera co 6–8 tygodni.
  • Hawańczyk – 4–6 kg. Nie potrzebuje długich spacerów, za to długi włos szczotkuje się kilka razy w tygodniu.
  • Shih tzu – 4–7 kg. Potrzebuje niewiele ruchu, ale długi włos wymaga codziennego czesania.
  • Pudel miniaturowy – 5–8 kg. Szybko się uczy i codziennie potrzebuje kilkunastu minut nauki albo zabaw węchowych.
  • Buldog francuski – 8–14 kg, na granicy małych i średnich ras. Mało szczeka i wystarczają mu krótkie spacery. Jako rasa krótkoczaszkowa gorzej znosi wysiłek i upał.

Cavalier king charles spaniel też dobrze czuje się w bloku. Jego opis znajdziesz wyżej, przy rasach rodzinnych.

Przy tych rasach lepiej mieć doświadczenie z psami

Te psy nie są „złe dla dzieci”. Po prostu wymagają więcej, niż zakładają rodzice zachwyceni zdjęciem w sieci. Kłopot zaczyna się wtedy, gdy rodzina nie zapewni psu codziennego ruchu, pracy albo doświadczonego opiekuna.

Rasy wymagające doświadczenia dzielą się na grupy. Każda sprawia kłopot z innego powodu:

  • Psy stróżujące i obronne – owczarek kaukaski i cane corso ważą 45–70 kg i z natury chronią terytorium oraz „swoje” stado. Przepychankę dziecka z kolegą mogą wziąć za atak. Rodzina potrzebuje dorosłego z doświadczeniem i systematycznej socjalizacji psa z obcymi od szczenięcia, najlepiej pod okiem trenera.
  • Psy pracujące – border collie, husky i owczarek niemiecki wyhodowano do pracy przez wiele godzin dziennie. Znudzony border collie zagania dzieci i szczypie je w łydki. Husky ucieka i mocno ciągnie. Owczarek niemiecki bez zadań robi się nerwowy. Rodzina musi codziennie zapewnić im 2–3 godziny ruchu i pracy umysłowej.
  • Miniatury z charakterem – chihuahua waży do 3 kg, jest czujna i często przywiązuje się do jednej osoby. Niezgrabny dotyk albo hałas odbiera jako zagrożenie i potrafi się bronić. Potrzebuje spokojnego domu i dziecka, które rozumie już granice zwierzęcia.

Jeśli marzysz o jednej z tych ras, poczekaj z decyzją, aż dziecko podrośnie albo ktoś w domu nabierze doświadczenia z psami.

Charakter konkretnego psa liczy się bardziej niż rasa

Pies śpi na legowisku w kącie salonu, a dziewczynka bawi się klockami w głębi pokoju

W każdej rasie są psy spokojne i nerwowe. Rasa daje tylko skłonności, a o życiu z dzieckiem decyduje konkretny pies. Na jego charakter składają się dziedziczony temperament, socjalizacja w pierwszych tygodniach życia i codzienne wychowanie.

Temperament rodziców szczeniaka najlepiej podpowiada, czego się spodziewać. Okres socjalizacji trwa mniej więcej od 3. do 12.–16. tygodnia życia. Pierwszą część szczeniak spędza u hodowcy, a drugą już w nowym domu, po 8. tygodniu życia. W tym czasie powinien spokojnie poznać:

  • dzieci w różnym wieku, ich pisk, płacz i szybkie ruchy,
  • dotyk łap, uszu i pyska, także ten niezgrabny,
  • odgłosy domu, takie jak odkurzacz, dzwonek do drzwi i brzęk naczyń,
  • przedmioty z dziecięcego świata: wózek, hulajnogę i piszczące zabawki.

Czy pies dla dziecka musi być rasowy? Nie musi. Mieszaniec o znanym charakterze bywa lepszym wyborem niż rasowy szczeniak z przypadkowego źródła.

Szczeniak z hodowli czy dorosły pies ze schroniska?

Przy małym dziecku rozsądniej jest zwykle wziąć spokojnego dorosłego psa o znanej historii niż wymagającego szczeniaka. Szczeniak to miesiące nauki czystości, gryzienie rąk i zabawek oraz dużo czasu na naukę i pracę z emocjami. Tego czasu zwykle brakuje, gdy w domu jest też maluch.

Dorosły pies z domu tymczasowego ma jedną przewagę: jego reakcję na dzieci sprawdzisz przed adopcją. Opiekun tymczasowy wie, jak pies znosi dotyk, hałas i gości. W schronisku zwykle możesz odwiedzić psa kilka razy, zanim podejmiesz decyzję. Szczeniak z rzetelnej hodowli ma sens, gdy dzieci są starsze, a rodzina ma czas na wychowanie psa od zera.

Zanim zdecydujesz, zadaj te pytania i zrób te obserwacje:

  • Poproś o spotkanie z matką szczeniąt i zobacz, jak wita obcych w domu.
  • Zapytaj, czy szczenięta miały kontakt z dziećmi i domowym hałasem.
  • Sprawdź w domu tymczasowym, czy pies sam podchodzi do dzieci, czy raczej się wycofuje.
  • Dotknij uszu i łap psa i zobacz, czy się rozluźnia, czy sztywnieje.
  • Dowiedz się, jak pies zachowuje się przy misce, gdy ktoś przechodzi obok.

Wymijająca odpowiedź hodowcy albo schroniska też jest informacją i dobrym powodem, żeby umówić się na drugie spotkanie.

Co dziecko zyskuje, gdy dorasta z psem?

Dziecko, które dorasta z psem, uczy się odczytywać potrzeby innej istoty, szanować jej granice i dotrzymywać obowiązków. Więcej czasu spędza też na świeżym powietrzu, bo pies wychodzi na spacer kilka razy dziennie, w każdą pogodę.

Przy psie dziecko na co dzień ćwiczy:

  • Empatię – zauważa, że pies ziewa i odwraca głowę, gdy zabawa trwa za długo, i robi przerwę.
  • Szacunek dla granic – wie, że śpiącego psa się nie budzi, a przy misce mu się nie przeszkadza.
  • Odpowiedzialność – pamięta o świeżej wodzie w misce, nawet gdy w pokoju czeka ulubiona gra.
  • Cierpliwość – podczas wspólnego szkolenia powtarza z psem „siad”, aż ćwiczenie się uda.

Psa nie kupuje się jednak dziecku. Odpowiedzialność za zwierzę i bezpieczeństwo obu stron spoczywa na rodzicach, tak samo jak przy innych zwierzętach domowych dla dzieci. Dorosły nadzoruje każdą wspólną zabawę.

Co, jeśli dziecko po kilku tygodniach straci zapał? To naturalne, dlatego plan spacerów układa dorosły, a dziecko ma w nim swoją małą rolę. Tą rolą może być świeża woda w misce albo powtarzanie z psem „siad”.

Jaki pies dla przedszkolaka, a jaki dla nastolatka?

Nastolatek trenuje na łące w parku z jack russell terrierem

Typ psa najlepiej dopasować do wieku dziecka i stylu życia rodziny:

  • Niemowlę i maluch – do 3 lat liczą się spokój, przewidywalność i przygotowanie psa na dziecko, w tym możliwość oddzielenia go bramką. Sprawdzi się spokojny dorosły pies średniej wielkości, około 10–25 kg.
  • Przedszkolak – w wieku 4–6 lat potrzebny jest pies cierpliwy, ale nie skrajnie delikatny, np. labrador, jeśli psa na smyczy zawsze prowadzi dorosły.
  • Dziecko w wieku szkolnym – między 7. a 12. rokiem życia może pomagać w ćwiczeniach i karmieniu psa, np. beagle’a albo pudla miniaturowego.
  • Nastolatek – udźwignie bardziej aktywną rasę, np. jack russell terriera, jeśli cała rodzina zaakceptuje jej potrzeby.

Czytaj dalej

Najnowsze na portalu